سخن مردم: ابوتراب قاسمی |اربعین، تنها یک مسیر طولانی نیست؛ یک مکتب است. مکتبی که در آن «من» رنگ میبازد و «ما» جان میگیرد. در مسیر عشق به حسین (ع)، تفاوتها رنگ میبازند و تنها یک چیز باقی میماند: انسانیتِ در خدمتِ حقیقت.
در مسیر اربعین، چیزی جز تلاقیِ اشک و عرق نیست. هر قدمی که بر خاکِ این مسیر گذاشته میشود، گویی پیوندی است میان دلهای مشتاق و حقیقتِ کربلا. در این راه، خستگی معنا ندارد؛ چرا که روح، پیش از پاها در حرکت است.
پیادهروی اربعین، فراتر از یک تجمع مذهبی یا یک سنت سالانه، به پدیدهای تبدیل شده است که مفاهیم انسانی را در وسیعترین سطح خود به نمایش میگذارد. در این مسیر، مرزهای طبقاتی از میان میرود؛ ثروتمند در کنار فقیر و متخصص در کنار سادهترین انسانها، همگی با هدفی واحد در حرکتاند.
در پیادهروی اربعین، هر گامی که بر این خاکِ مقدس برمیداریم، تنها جابهجایی جسمانی نیست؛ بلکه هر گام، نوایی است که از اعماقِ جان برمیآید و رو به سوی شهدای عزیز دارد. در این مسیرِ پر از عشق، هر بار که خستگی بر تن مینشیند، یادِ آنان میآید که در اوج جوانی، راهِ زندگی را با خون خود معنا کردند.
ما در این مسیر، با یادِ رهبر شهیدمان، راهِ حق را بازشناسی میکنیم؛ همان کسی که مسیر را برای ما روشن ساخت. با یادِ شهدای دانشآموز میناب، خستگیِ راه را فراموش میکنیم؛ جوانانی که در اوج دوران تحصیل، کتاب و قلم را با جانشان در میدانِ جهاد پیوند زدند و نشان دادند که ایمان، بزرگترین درسِ زندگی است.
در هر قدم، حضورِ پررنگِ سرداران شهید را حس میکنیم؛ کسانی که فرماندهیِ دلها را بر عهده داشتند و مسیرِ ما را با اقتدار و بصیرت هموار کردند. و در میانِ انبوهِ جمعیت، نگاهِ ما ناخودآگاه به سوی شهدای جاننثار جنگ رمضان میرود؛ همانهایی که در گرمای آن ایام، با ایمانِ پولادین، دفاع از حریمِ دین و وطن را به نمایش گذاشتند و امروز، روحشان در میانِ ما، در هر قدمِ اربعین، حضور دارد.
اربعین برای ما، تنها یک پیادهروی نیست؛ یک «عهد و پیمان» است. پیمانی میان ما زندگان و آنان که در راهِ حسین (ع) جان دادند. ما در این مسیر میگوییم: «ای شهید، ما هنوز بر این پیمان ایستادهایم و هر گامِ ما، ادایِ احترامی است به ایثارِ بیکران شما.»
بوی نان گرم، صدای تپش قلبهای خسته و نگاههای پر از معنا در میان پیادهروها، حکایتی از یک عشقِ بیمرز را روایت میکند. اربعین، تجلیِ آن لحظهای است که انسان، خود را در برابر عظمتِ ایثار، کوچک و در عین حال، با پیوند به امام حسین (ع)، بزرگ میبیند. این پیادهروی، سفر به درون است؛ سفری برای بازگشت به اصالتِ انسانی و پاکیِ روح در برابر غبارِ مادیاتِ جهان.
خوشا به کسانی که در این مسیر، گامهای خود را با تپشهای دل و قدمهای معرفت همصدا کردهاند.
